14. Maar wat met Brussel? En de koning?

Brussel, hoofdstad van Vlaanderen

Brussel is historisch gezien een Nederlandstalige stad. Uit een systematisch onderzoek van alle bewaarde documenten die voor 1500 door Brusselse instellingen werden opgesteld, blijkt dat minder dan 5 procent hiervan in het Frans werd opgesteld. Op het einde van de achttiende eeuw en na het ontstaan van België werd het openbare leven echter volledig verfranst. Het onderwijs en de administratie waren eentalig Frans. Wie carrière wilde maken, moest Frans kennen. Door de sociale druk en omdat er nauwelijks Nederlandstalig onderwijs bestond, stuurden veel Vlamingen hun kinderen naar Franstalige scholen.

Ook mede door het toenemende aantal vreemdelingen die zich in de hoofdstad vestigden, zakte het aandeel van de Nederlandstaligen in Brussel van 90 procent in het begin van de negentiende eeuw tot zowat 15 procent op het einde van de twintigste eeuw. Niettemin is en blijft Brussel de hoofdstad van Vlaanderen.

Binnen België is Brussel verloren

Tegenstanders van de Vlaamse onafhankelijkheid werpen op dat een zelfstandig Vlaanderen Brussel zal verliezen. We moeten echter vaststellen dat binnen de Belgische context deze stad voor Vlaanderen al verloren is. De enige mogelijkheid om Brussel voor Vlaanderen terug te winnen, is precies de onafhankelijkheid.

De Vlaamse en de Brusselse economie zijn zeer nauw met elkaar verweven. Honderdduizenden Vlaamse pendelaars zijn overdag aanwezig in Brussel. Zaventem, de internationale luchthaven van Brussel, bevindt zich op Vlaams grondgebied. Brussel maakt dus om historische, culturele, geografische en economische redenen onlosmakelijk deel uit van Vlaanderen. Brussel kan uiteindelijk niet zonder Vlaanderen.

Vlaanderen biedt Brussel een aantrekkelijk toekomstproject als hoofdstad van Vlaanderen en als internationaal venster op de wereld. In een onafhankelijk Vlaanderen blijft Brussel zijn tweetalig statuut behouden. De Brusselse Franstaligen kunnen hun aparte identiteit behouden door garanties op taalkundig, cultureel en onderwijsvlak. Zij zijn dan volwaardige Vlaamse staatsburgers met dezelfde rechten en plichten. Dat zoiets perfect mogelijk is, bewijzen ook buitenlandse voorbeelden. Denken we maar aan Helsinki, de tweetalige (Fins-Zweeds) hoofdstad van Finland. Het spreekt voor zich dat het onafhankelijke Vlaanderen de taalwetten in Brussel wél correct zal toepassen.

Etat Wallo-Brux?

Steeds meer Franstalige politici houden ernstig rekening met het uiteenvallen van de Belgische staat en dromen daarbij hardop van een Wallonië dat aansluiting zoekt met Brussel. Zij hoeven zich echter geen illusies te maken: een ‘état Wallo-Brux’ is economisch en sociaal onleefbaar. Alleen Vlaanderen is in staat om de gigantische economische en sociale problemen van Brussel op te lossen.

Jarenlang werden de Vlamingen door de Franstalige elite in Brussel gemarginaliseerd. Het ronduit slechte bestuur in Brussel zorgde voor gettovorming en grote maatschappelijke spanningen. Een onafhankelijk Vlaanderen wordt niet langer verlamd door het politieke wanbeleid in Wallonië en kan investeren in een kordate aanpak van de criminaliteit, zodat Brussel weer een leefbare stad wordt. Een Vlaamse staat kan eindelijk komaf maken met de knuffelpolitiek tegenover vreemdelingen en werk maken van een streng en rechtvaardig vreemdelingenbeleid. Kortom, in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we er voor zorgen dat de autochtone Brusselaar zich weer thuis voelt in zijn eigen stad.

Republiek Vlaanderen

De erfelijke monarchie is een ondemocratische staatsvorm. De koning krijgt zijn functie door het toeval en niet door zijn capaciteiten. De kiezers kunnen zich niet uitspreken over de prestaties van de koninklijke familie.

De Belgische koninklijke familie was van in het begin verwikkeld in allerlei schandalen en heeft een fabelachtige rijkdom verworven, onder meer door het misdadige regime van Leopold II in Congo. Saksen-Coburg is één van de rijkste families ter wereld. Het is dan ook een regelrechte schande dat zij jaarlijks ruim 11 miljoen euro (!) van de belastingbetaler eist en verkrijgt.

De Belgische monarchie is bovendien anti-Vlaams. Zij is een instrument om de macht van de Franstaligen te bestendigen en om de Belgische staat als zodanig te doen overleven. Dat wordt ook toegegeven door tal van politici: Willy Claes, Louis Tobback en Elio Di Rupo zeggen republikein te zijn, behalve in België. Zij geven dus toe dat België niet democratisch is. De monarchie is een van de weinige symbolen die men probeert uit te spelen ten voordele van een vermeend Belgisch volk. Gewezen minister-president Luc Van den Brande werd door wijlen koning Boudewijn op het matje geroepen omdat hij durfde te pleiten voor meer Vlaamse zelfstandigheid. Het Hof heeft nooit aan de kant van de Vlamingen gestaan. Saksen-Coburg is voor Vlaanderen niet alleen overbodig, maar ook schadelijk.

In tegenstelling tot enkele andere landen, waar de monarchie beperkt is tot een louter ceremoniële functie, heeft de koninklijke familie in België veel macht en invloed. Denken we maar aan de bedenkelijke rol die het Hof speelde in tal van politieke kwesties. Kroonprins Filip liet zich nog niet zolang geleden laatdunkend uit over het Vlaams Belang en zijn één miljoen kiezers en schond daarmee de neutraliteit waartoe het Hof gehouden is. De koning geniet de facto immuniteit voor gerechtelijke onderzoeken – de ‘kroon mag niet ontbloot worden’ – en staat dus boven de wet.

De Vlamingen moeten als volk zelf hun staatshoofd kunnen kiezen. De Vlamingen bepalen uiteindelijk zelf de staatsvorm.

Terug naar menu