17. Zal de internationale politiek de Vlaamse onafhankelijkheid wel aanvaarden?

België ontstond in 1830 onder druk van de buitenlandse politiek en internationale diplomaten. Diezelfde kringen zullen wel verhinderen dat het land straks uit elkaar spat, zo wordt gezegd of gevreesd. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Het kunstmatige België zag het levenslicht omdat men een bufferstaat wou tegen het machtige Frankrijk. Vandaag zijn de politieke omstandigheden natuurlijk totaal anders dan in 1830.

Het is inderdaad waar dat Europa en de internationale politiek argwanend of zelfs afwijzend staan tegenover politieke veranderingen of de geboorte van nieuwe staten. Maar uiteindelijk is het niet de diplomatieke wereld maar het volk dat beslist. De Europese Unie en de internationale gemeenschap willen vooral stabiliteit. De EU heeft er geen belang bij dat haar instellingen gevestigd zijn in de hoofdstad van een land dat afglijdt naar politieke instabiliteit en economische chaos. Als Vlaanderen en Wallonië een akkoord bereiken over de boedelscheiding, zal ook de EU daar genoegen mee nemen.

Intussen is de onafhankelijkheid van de Baltische staten een feit. Estland, Letland en Litouwen zijn door de internationale gemeenschap erkend en genieten met volle teugen van hun herwonnen vrijheid. Net zoals het onafhankelijke Kroatië en Slovenië. Ook bij de echtscheiding tussen Tsjechië en Slowakije heeft de internationale politiek zich bij de feiten én bij de wil van het volk moeten neerleggen.

In hoge politieke kringen bestond destijds nogal wat verzet tegen de hereniging van Oost- en West-Duitsland. Maar die hereniging was een langzaam groeiend proces waarvan de afloop uiteindelijk in de sterren stond geschreven. De Muur in Berlijn stond symbool voor een onnatuurlijke, kunstmatige scheiding. Net zo onnatuurlijk en kunstmatig als het Belgische keurslijf waarin Vlaanderen en Wallonië gevangen zitten. Het zelfbeschikkingsrecht der volkeren is herhaaldelijk en uitdrukkelijk erkend, bijvoorbeeld in het Internationale Verdrag inzake Economische, Sociale en Culturele Rechten (1966), het Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (BUPO, 1966), de Slotakte van Helsinki (1975) en in de slotverklaring van de Wereldconferentie van Mensenrechten te Wenen 1993). Het recht op zelfbeschikking is moreel en juridisch een universeel recht. Het is toch wel van belang op te merken dat geen enkel van de verdragen die uitdrukkelijk het recht op zelfbeschikking van elk volk erkennen in tegenstrijd is met de individuele mensenrechten, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948), noch het Europese Verdrag tot bescherming van de Rechten van de mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM, 1950) of andere internationale verdragen.

België is gedoemd om te verdwijnen. De dag dat wij Vlamingen beslissen om op eigen benen te staan, moet en zal de internationale politiek de Vlaamse onafhankelijkheid vaststellen en erkennen.

Terug naar menu