18. Maar willen de Vlamingen dat wel?

In de marge van de politieke discussie over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, toverde PS-voorzitter Elio Di Rupo plots een konijn uit zijn hoge hoed. “Laten we een referendum houden over het voortbestaan van België. Laten we aan Vlamingen en Walen vragen of zij het einde van België willen”. Volgens Di Rupo staat de uitkomst bij voorbaat vast. Hij gaat er van uit dat boven en beneden de taalgrens een overweldigende meerderheid zich zou uitspreken voor het instandhouden van België. Zeker is dat niet en het proefballonnetje van Di Rupo werd in politieke kringen al snel afgeschoten. Jammer, want wij hebben helemaal geen schrik van zo’n referendum.

Politici en journalisten vertellen om de haverklap dat er ‘geen maatschappelijk draagvlak’ is voor een onafhankelijk Vlaanderen. Sinds wanneer houdt de politieke kaste in dit land rekening met de wil van de kiezer. Maar die argumenten van onze tegenstanders slaan natuurlijk nergens op. De Vlamingen hebben er nooit een geheim van gemaakt dat wij de Belgische staat willen opdoeken. 

En wat dat fameuze maatschappelijke draagvlak betreft: het komt er natuurlijk op aan wat en hoe je het vraagt. Op de vraag “Bent u voor of tegen het behoud van België?”, zal mogelijk een meerderheid “voor” stemmen. Ongetwijfeld in Wallonië. Maar in Vlaanderen?

Wij stellen voor de Vlamingen te vragen of ze tot hun dood willen opdraaien voor de Waalse verspilzucht. Of ze vinden dat Waalse politici, die ze niet verkozen hebben en dus ook niet kunnen wegstemmen, hun wil mogen blijven opleggen aan Vlaanderen. In het vreemdelingenbeleid, in de bestrijding van de criminaliteit, in de gezondheidszorg en ga zo maar door.

Is er in de Vlaamse huiskamers én in de bedrijfswereld in Vlaanderen nog wel een maatschappelijk draagvlak voor de jaarlijkse diefstal van 12 miljard euro, de voortdurende aanslag op onze Vlaamse jobs en onze Vlaamse welvaart? Het is maar een vraag. De enige vraag die er écht toe doet. Laten we die maar eens dringend stellen.

“De discussie over DHL en de nachtvluchten toont zwart op wit aan dat – in tegenstelling tot wat Guy Verhofstadt graag zou hebben – er in dit land géén federale loyaliteit is, dat solidariteit een soort éénrichtingsverkeer is van Vlaanderen naar Wallonië, dat wanneer Vlaanderen om solidariteit vraagt dit steevast een probleem is voor de Franstaligen. Daar moet men de gepaste conclusies uit trekken”.

Journalist Eric Donckier in Het Belang van Limburg van 27 september 2004

 

Terug naar menu