19. En wat na de boedelscheiding?

Wallonië is in feite al buitenland en wordt dat dan ook officieel. Maar het spreekt voor zich dat het einde van België niet betekent dat Vlaanderen alle bruggen met Wallonië zou opblazen. Ook de bewering dat een onafhankelijk Vlaanderen zou betekenen dat er een muur of een soort ijzeren gordijn rond ons land wordt opgetrokken, is niet meer dan een kwaadwillige karikatuur.

De staatkundige echtscheiding zorgt er wel voor dat Waalse politici zich niet langer kunnen bemoeien met de Vlaamse politiek en ons beleid bepalen. De verstandhouding is nu al jaren zoek. De nieuwe politieke realiteit zou er kunnen voor zorgen dat de relatie, die binnen België al tientallen jaren is verziekt, weer ontdooit. Een onafhankelijk Vlaanderen kan de Belgische bladzijde omdraaien en heeft alle belang bij een goede relatie met onze buren. Dus ook met de Walen.

Vlaanderen en Wallonië moeten elk hun eigen weg gaan. De Vlaamse staat kan in de toekomst de bestaande akkoorden en samenwerkingsverbanden met Nederland versterken. Die samenwerking kan een belangrijke troef zijn in de verdediging van de Nederlandse taal en in de uitbouw van onze economie.

Het is een publiek geheim dat er in politieke kringen in Wallonië gelonkt wordt naar Parijs. In het scenario van een onafhankelijk Vlaanderen, hebben de Walen natuurlijk het volste recht om dat te doen en zelf de weg uit te stippelen die ze wensen. Als zij aansluiting zoeken of willen zoeken bij het Franse ‘moederland’ is dat hun zaak. Wij gaan hen niet tegenhouden. Maar, voor alle duidelijkheid, dat zal zonder Brussel zijn. Dat Brussel zou in een groot Frankrijk trouwens verschrompelen tot een provinciestadje, in de eeuwige schaduw van Parijs.

 

 

“De onafhankelijkheid van Wallonië is een mogelijkheid, maar ze draagt niet onze voorkeur weg. In de eerste plaats omdat onafhankelijkheid tot een serieuze inlevering zou leiden. Onze economen hebben berekend dat, als je uitgaat van de transfercijfers van de KBC, een onafhankelijk Wallonië de belastingen met 16 tot 20 procent moet verhogen. Bovendien voelen we ons ook gemakkelijker in een groter geheel, een geheel dat landen verenigt die Frans spreken.”

Claude Thayse, voorzitter van het Rassemblement Wallonie-France, in De Tijd van 3 januari 2005

 

Terug naar menu