7. Eén land of twee werelden?

Vlaanderen en Wallonië zijn twee werelden en er is niets meer waarover beide landsdelen het eens zijn. De opiniemakers die beweren dat ‘de mensen’ niet wakker liggen van communautaire problemen maken zichzelf wat wijs. Want, dat in België intussen élk probleem een communautair probleem is,valt na de heibel rond de nachtvluchten en het vertrek van DHL nog moeilijk te ontkennen.

Wij kunnen niet geloven dat de Vlamingen niet wakker zouden liggen van de werkloosheid, van de vergrijzing en de betaalbaarheid van hun pensioenen, van het mobiliteitsprobleem, van hun veiligheid en de aanpak van de criminaliteit of van de moeizame integratie van vreemdelingen. Welnu, op al die domeinen lopen de standpunten van Vlaanderen en Wallonië mijlenver uit elkaar en niet zelden botsen ze frontaal.

Wallonië wordt wel eens – en niet onterecht – de laatste Sovjetrepubliek in Europa genoemd, met een almachtige socialistische partij en een immens ambtenarenleger. Het Verbond van Vlaamse werkgevers VOKA – het vroegere VEV – klaagde de groeiende economische kloof aan tussen Noord en Zuid: “In Vlaanderen zijn 8 % werklozen, in Wallonië 18 %. Op termijn is die toestand niet langer houdbaar”. Maar de Franstaligen zien daarin geen probleem. Waarom zouden ze zich ook zorgen maken? Zolang de Vlamingen de rekening betalen is er niets aan de hand. En bovendien is het de beste garantie voor de partijtrouw van de PS-kiezers… Toen uitlekte dat langdurig werklozen in Wallonië niet of nauwelijks gecontroleerd worden en dus ook niet gesanctioneerd, zorgde dat voor wat rimpels in de politieke vijver van de Wetstraat, maar een echte verrassing was het al lang niet meer. Laat staan dat er iets gedaan zou worden aan de scheeftrekkingen.

Het gigantische cultuurverschil zet zich door in de politiek, in het beleid en in de stembus. Wallonië denkt en stemt links, Vlaanderen denkt en stemt rechts. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de Parti Socialiste het dwaze en ondemocratische cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang met hand en tand blijft verdedigen. De politieke banvloek zet maar liefst een kwart van de Vlaamse kiezers bij de bok en de grootste Vlaamse partij buitenspel. Dat versterkt de onderhandelingspositie van de Franstaligen aanzienlijk en stelt de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië nog wel even veilig.

“De kloof tussen Vlamingen en Walen is onder deze regering allesbehalve gedicht. Integendeel, elke dag opnieuw blijkt het verschil in

politieke, economische, sociale enculturele visie.”

Prof. Robert Senelle in Knack van 13 februari 2002

 

“Zolang het cordon gehandhaafd blijft, zal Vlaanderen in elke communautaire discussie het onderspit delven.”

VLD-senator Jean-Marie Dedecker in De Standaard van 17 mei 2005

 

Terug naar menu